เบื่อ

เบื่อความรู้สึกตัวเอง...ไม่รู้ว่าทำไมอ่อนเเอได้ขนาดนี้
เบื่อกับความรู้สึกของเค้า...ที่ดูเหมือนว่าจะเปลี่ยนไป
คงเป็นเพราะที่เราสองคนทะเลาะกันวันนั้น มันรุนเเรงมากๆ
เเต่พอกลับมานั่งหาคำตอบว่า เราทะเลาะกันเพราะอะไร
ดันได้เเต่คำตอบว่า ไม่รู้ว่ะ ไม่รู้จริงๆ

ทำไมกรุต้องหาเรื่องเค้าตลอดเลยวะ ทั้งๆที่เค้าไม่ได้ทำอะไรผิด
ทำไม่ต้องระเเวง ทั้งๆที่เค้าก้อดีมาตลอด ยอมกรุมาตลอด
เเต่กรุก้อคอยหาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาทำให้เค้าหนักใจ

ยอมรับนะ ว่าว่าเค้าเเรงๆไปเยอะมาก
เสียใจ ที่ทำให้ความรู้สึกดีๆที่เค้ามีให้ ความอดทนที่เค้าเคยมีมาตลอดหายไป
วันนั้นคงเเรงที่สุดเเล้วเเหละ สี่ทุ่มกว่าึุถึงหกโมงเช้า
ทะเลาะกันอยู่เรื่องเิดิมๆ เรื่องที่หาคำตอบไม่ได้ว่า เรื่องอะไร
หลังจากวันนั้นมา เค้าก้อเปลี่ยนไป... การพูดจากลายเป็นห้วนๆ
อาจมาบางอารมณ์เค้าติดต่อมาบ้าง ส่งข้อความมาบ้าง
เเต่ไม่รู้สิ กรุเองอีกมั้ง คิดไปว่ามันไม่เหมือนเดิมอีก
บางครั้งก็มีคำำพูดเเรงๆออกมาให้กรุได้น้ำตาซึม
กรุก็เเค่อยากให้เค้าเเคร์ กรุก็เเค่อยากให้เค้าบอกว่า
สิ่งที่กรุพูดไป ประชดประชันไป มันไม่จริงนะ
เเค่อยากให้เค้าง้อ
เเต่ก็อย่างว่าเเหละ ทนมานานเเล้ว เค้าง้อมานานเเล้ว
กรุเเล้วใช่ไหมล่ะ ที่ต้องเป็นฝ่ายง้อ
กลัวเเม่งทุกอย่าง
กลัวเเม่เเต่กระทั่งว่า จะเป็นตัวของตัวเอง
เเววจบ มันส่อเค้ามาลางๆเเล้วเเหละ
เเต่กรุไม่รู้ว่าจบเเบบไหน หรือเมื่อไหร่

กรุเหนื่อย กรุล้า จนเเทบไม่อยากทำห่าไรเเล้ว....
อีกสองอาทิตย์จะได้เจอหน้ากันเเล้ว....
จะอยู่หรือจะไป คงได้คุยกันยาวตอนนั้น...

เเต่กรุจะทนรอจนถึงตอนนั้นได้มั๊ยเนี่ย...ทรมาน